Ebruli

Korkuyorsun!Çünkü yavaş yavaş kendini hatırlıyorsun.Zaman içinde o kadar çok uzaklaştırıldın ki kendinden, kendinle yeniden karşılaşmak heyecanlandırıyor seni.İçine baktığında nasıl bir şeyle karşılacağını tam bilememek korkutuyor seni.Uyanıyorsun!Yavaş yavaş kendi gerçeğine uyanıyorsun.Kendi doğanı keşfediyorsun.Aradığın herşeyin senin içinde hep var olduğunu anlıyorsun.Ama önce bildiğin seni unutman gerekiyor.Fark ediyorsun!Bugüne kadar sana öğretilenlerden daha farklı şeyler hissettiğini fark ediyorsun.Bugüne kadar sana anlatılmış olanlar artık seni tatmin etmiyor.Kendini fark ediyorsun.O sürekli kaçtığın karanlık yanının da, aydınlık yanın gibi yine sen olduğunu.Bu güne kadar hep dışarıda bıraktıklarının da aslında sana dahil olduğunu.Birşeyleri dışarıda bırakarak, bir tarafını yok sayarak sen olamayacağını fark ediyorsun.Öğreniyorsun!Kendinle olabilmeyi öğreniyorsun.Kendinle başbaşa kalabilmeyi, kendinle konuşabilmeyi, kendine anlayış gösterebilmeyi.Yargıların, görüş ve düşüncelerin etkisinde kalmadan içindeki tutkulara ve isteklere kulak verebilmeyi.Sana ait olmayan o yabancı yükleri ruhuna yüklemeden sadece kendi varlığını hissedebilmeyi.Kendini sevebilmeyi öğreniyorsun.Hissediyorsun!Gerçekten kendin olmaya karar verip, içindeki seni güçlendirdikçe, sarılmalarının daha sıkı, öpüşlerinin daha tutkulu, seni seviyorumlarının daha güçlü olduğunu hissediyorsun.Duygu doğana saygı göstermenin ne kadar özgürleştirici bir duygu olduğunu hissediyorsun.Yavaş yavaş tamamlanıyor içinde birşeyler.Uyanarak, fark ederek, korkarak, hissederek, öğrenerek...Özbenliğinin her tarafa dağılmış parçaları, yavaş yavaş yeniden bir bütün oluşturmaya başlıyor içinde.Herkes tarafından bilinen o klasik oyunu, oynamaya çalışmak yerine.Oynadığın oyunu, kendin yazmanın mutluluğunu tadıyorsun.Farkı fark ediyorsun.Yaşıyorsun...